I do like Mondays

Er ligt een drukke week achter ons: school en werk zijn full-throttle begonnen, met vooral veel vergaderingen. Ik dacht dat ze er in Nederland wat van konden, maar hier ook hoor. En omdat ik deel uitmaak van 2 kernteams mag ik ook af en toe nog eens dubbel vergaderen, hiephoi. En wat ons als “efficiënte” Nederlanders opvalt: late aankondigingen, laatkomers, oeverloze discussies en mobiele telefoons die onophoudelijk afgaan en vaak worden beantwoord door een weglopende collega. Tja, da’s wennen. Of eigenlijk: helemaal niet wennen, gewoon als gegeven feit aannemen.

Ook het geregel kost nog veel tijd: dan weer eens op school achter dingen aan, dan weer eens naar Bevolking. Ik heb dan wel op 7 augustus al mijn documenten overlegd (en goedgekeurd), maar dan ben je er nog niet. Normaal gesproken krijg je dan binnen een paar dagen het bewijs van aanvraag van de verblijfsvergunning, maar in mijn geval duurt het iets langer, want er moesten achterstanden weggewerkt worden. Een paar weken daarna kun je je sedula (ID voor ingezetenen) aanvragen, wat dan ook weer enige tijd kost…
En juist die sedula (of in ieder geval het bewijs van aanvraag) heb je weer nodig om allerlei andere dingen te kunnen regelen, bijv. bij bank, verzekering, internet, enz. Zolang die niet hebt, moet je overal meer voor betalen (bijv. internet een jaar vooruit betalen!).

En toch: het blijft leuk, omdat alles zo anders is.

Woensdag is mijn inboedel afgeleverd op mijn nieuwe adres, Kaya Uranus 4. Dat wordt nog een klus: het huis staat nu propvol, de dozen hoog opgestapeld, maar er moet nog gepoetst worden, en sommige meubels moeten er nog uit. Maar iedereen biedt hier zijn hulp aan, dus dat komt goed. Ik ga proberen zoveel mogelijk van mijn spullen erin te passen. Wat ik echt niet kan gebruiken mag ik bij mijn oom en tante (die hier een huis hebben en inmiddels ook op Bonaire zijn voor 2 weken vakantie) in de storage room zetten. Daar ben ik erg mee geholpen, kan ik op mijn gemak bekijken of ik in het huis in Belnem wil blijven, of toch verder ga zoeken naar een woning waar ik wel al mijn eigen spullen kwijt kan, of ze ga verkopen. Daar heb ik met oom en tante gezellig over geboomd tijdens de lunch op Sorobon :-) .

Donderdag en vrijdag stonden in het teken van lokalen in orde maken voor de introductie en de lessen. En ook moest er voor maandag, nu bleek dat er nog steeds geen lokalen op de nieuwe lokatie zijn, voor de bovenbouwklassen een zelfstudiepakket voor 2 weken opgeleverd worden, zodat de leerlingen niet nóg eens 2 weken op les hoeven te wachten, maar met beperkte instructie aan de zelfstudie kunnen. Heel modern studiehuisachtig onderwijs dus. Dus ook in het weekend veel aan werk moeten doen, maar onszelf ook op Sorobon getrakteerd en een lekkere BBQ bij G. & N. met enkele nieuwe collega’s: dus goede mix van werk en ontspanning.

Voor Anne hebben we zaterdag vast haar “Polly Pocket” (speelgoed) uit een paar dozen weten te vissen, zodat ze naast lezen, zwemmen en computer ook eens iets anders kan doen als ik zit voor te bereiden of aan het huishouden ben.

Met Anne gaat het goed op school: na 2 dagen “saai” (ach, zei ze NL ook wel eens), “ging het de derde dag wel” en gisteren (maandag) zei ze: “Weet je mam, het was vandaag eigenlijk best wel leuk op school”, want de meester had een verhaal verteld over de slavenopstand. En vandaag heeft ze in de pauze echt gespeeld met de nieuwe klasgenootjes, dat was de eerste week nog niet het geval. Dan ben ik echt trots op mijn meisje: in een goede week begint ze al haar draai te vinden. En dat terwijl alles echt heel anders is. Als voorbeeld nog een quote van Anne: “Op school lopen er steeds mieren over mijn schrift.” En dan denk ik: gelukkig zat ze in NL niet op een splinternieuwe super-de-luxe school, maar ook op een wat oudere school (die nu nieuwbouw gaat krijgen), dus die overgang had nog veel groter gekund.

De BSO (of Skol di Bario (wijkschool), zoals het hier heet) gaan we voorlopig niet doen. Op zich is het heel goed geregeld: elke dag gratis naschoolse opvang . Als de kinderen om 12.35u uit zijn gaan ze eerst omkleden (luchtige vrijetijdskleding, want het schoolshirt is best warm), dan eten, dan uurtje huiswerk maken, dan tot 17.00u activiteiten. En dat is het punt: de kinderen moeten minimaal 3x per week naar skol di bario én ze móeten tot 17.00u blijven, je kunt ze niet eerder ophalen. Tja, dat vonden wij niet zo’n leuke mededeling, want dat hadden we ons toch anders voorgesteld. Anne ziet dat niet zitten en ik kan het haar ook niet aandoen om 3 keer per week (of meer) van 7.00 uur tot 17.00 uur op school te zijn, terwijl ik meestal veel eerder klaar ben. Nu hebben we dus HEEL VEEL geluk dat G. al had aangeboden gastmoeder te worden, en zelfs 5 dagen per week (en zelfs nu ze zelf inmiddels ook werk heeft gevonden, tijdens schooluren). Zij wonen vlak bij school, en ik kan Anne ophalen wanneer het mij uitkomt. En Anne kan daar fijn met haar vriendinnetje E. spelen en zwemmen. Dus die beslissing was snel gemaakt.

En toen waren daar dinsdag de eerste lessen. Na 16 jaar hbo in NL is dit echt een heel andere wereld: vo op Bonaire. Dat dit voor mij behoorlijk schakelen is, spreekt vanzelf, maar ik heb er zo’n zin in: eindelijk zelf weer eens hands-on vreemdetaalverwervingsonderwijs geven. Ik ben erg benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen.