Het is gelukt! Met op 10 en 12 november regen, waren de weergoden mij op 11-11-11 gunstig gezind en heb ik dan eindelijk, voor het eerst in mijn leven, een beach party kunnen houden voor mijn verjaardag. Het voelde als “Napels zien en sterven”. Het was zo leuk! Op een strand, met een hapje en een drankje vermaakt iedereen zich, van jong tot oud. Vanwege de bijzondere datum waren er 8 weddings op Bonaire, waarvan één fotoshoot op Te Amo Beach tijdens mijn happy hour. Het Amerikaanse stel vond onze kleurrijke entourage zo leuk dat ze vroegen of ze wat foto’s met ons mochten maken. Tuurlijk! Nu prijken we dus in bikini en surfshort in een Amerikaans wedding fotoboek.
Toen volgde er een hele drukke pre-kerst periode: Sinterklaas (surprise met vrienden, bij Anne’s vriendje Luuk), druk op school, niet alleen met toetsen, maar ook met de officiële opening van het nieuwe schoolgebouw voor de vwo-havo bovenbouw, aan de Kaya Amsterdam, achter de sporthal waar we twee jaar lang geïmproviseerd hebben lesgegeven, op 2 december. Een leuk en gevarieerd programma met muziek, dans, variété en open huis. Het hoogtepunt vond ik de “Bouwvakkersdans” uitgevoerd door een groep leerlingen om de bouwvakkers te bedanken voor hun werk. De bouwvakkers zelf waren hevig ontroerd: dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Ook de WordShake competitie in het lokaal Engels viel in de smaak en gaat in januari een vervolg krijgen.
Tijdens deze drukte moest er ook nog een of twee keer per week gerepeteerd worden met het docentenkoor, want daarmee gingen we bij het kerstdiner van de SGB, bij verzorgingstehuis Mariadal en de gevangenis een kort concert verzorgen. Het zingen in de tropische gevangenis van Bonaire was een hele bijzondere ervaring. In het verleden heb ik met het Fontys-Pabo-koor o.l.v. Jan Tobben eens in de gevangenis van Sittard gezongen, waardoor ik het idee kreeg om dat hier ook te doen. De gevangenissen zijn niet te vergelijken, de reacties van de gedetineerden wel: ontroerde blikken en wederzijds respect (en een uitnodiging voor volgend jaar).
Dan was er 14 december nog een Crazy Teachers Night Show, een fundraising event om geld in te zamelen voor het jaarlijkse ABC-eilanden-docentensportevenement. Want er is nergens zomaar geld voor, dus voor alle extra’s moeten sponsors worden gezocht en fundraisings worden gehouden. Ook daar zongen we met het koor en hadden ze me zo gek gekregen in een makamba-dansgroepje een merengue mee te dansen. Oh well, we had fun, anyway.
En toen mocht ik gaan uitrusten: 15 december (Koninkrijksdag) begon hier al de kerstvakantie en zijn we eerst een week naar Aruba geweest. Leuk, maar geef ons Bonaire maar. Aruba is qua oppervlakte kleiner dan Bonaire, maar heeft wel ongeveer 110.000 inwoners, tegen ong. 15.000 op Bonaire. Dan kun je je voorstellen hoe druk het op Aruba is: veel meer huizen, wegen, auto’s, winkels, toeristen, enz. Mooie witte zandstranden, maar druk en veel watersportvertier. Veel winkels en malls, maar erg Amerikaans en duur. En regentijd, dus ja, veel regen. Maar goed dat we niet een weekje vanuit winters Nederland daar waren!
Erg leuk waren de ontmoetingen en etentjes met mijn jeugdpenvriendin Daisy, die ik nog nooit eerder had ontmoet, en oud-Fontys-studente Natasha, beide Arubaans. Ook hebben we genoten van een film kijken in een echte bioscoop (Twilight – New Moon). Spectaculair was de jeep-safari over het eiland: de hele dag zo ruig mogelijk off-road door kuilen en modderpoelen crossen, die er door de vele regen volop waren. Ik was blij dat ik een bruin topje aanhad die dag… Een Amerikaanse medepasagier had een wit t-shirt aan; niet dat je dat na een uurtje nog zag…
En het mooiste vonden we de rock formations bij Casibari en Ayo: we bleven maar foto’s van elkaar maken, zo mooi was het er (en droog, haha).
Kerst (Pasku) hebben we dit jaar gevierd samen met de familie de Konink: Wim en Carla, Sebas en Anne. Eerste kerstdag had iedereen lekkere dingen gemaakt en hadden we een soort tapasbuffet bij het zwembad. Tweede kerstdag duiken bij Plaza en chillen op het strand. Daarna gourmetten, ja echt, ook hier. Maar eerlijk is eerlijk: ondanks alle inspanningen van kerstversiering, kerstboom, kerstmuziek en lekker eten, is voor deze Nederlander het echte kerstgevoel toch echt verbonden aan kou, donkere dagen, kerstmuziek in elke straat en elke winkel en chocolademelk met worstenbroodjes bij de open haard.
En nu op naar de jaarwisseling: een voorspoedig 2012 allemaal!!!
P.S. Zoek ons ook eens op op Facebook.
woensdag 28 december 2011
woensdag 9 november 2011
11-11-11
Dit jaar ga ik opnieuw proberen een beach party te houden voor mijn verjaardag. Zo’n bijzondere datum mag natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan. Dus heb ik voor vrijdag een “extended happy hour”op Te Amo beach georganiseerd, compleet met rum punch, bier, eten, fakkels en ballonnen. Vorig jaar heb ik door het slechte weer tot twee keer toe mijn beach party uitgesteld om vervolgens thuis alsnog mijn verjaardag te vieren. Dit jaar is het weer beter, dus zou ik dan eindelijk voor het eerst in mijn leven mijn verjaardag op het strand kunnen vieren? (Nu was het toch nog bijna in het water gevallen, want afgelopen anderhalve week heb ik thuis gezeten vanwege gezondheidsklachten.) Wordt vervolgd…
Het mooie nieuwe schoolgebouw begint al aardig te wennen. De digiborden zijn inmiddels gemonteerd; we hebben nog geen computers en internet, maar kunnen nu wél al film en geluid via de eigen laptop projecteren. Weet je wel hoe luxe dat is?! En over het uitzicht hoor je mij al helemaal niet klagen: vanuit mijn lokaal zie ik Seru Largu met het grote kruis dat waakt over Kralendijk, en het nieuwe Liseo Boneriano. Welke school heeft dit uitzicht?
Het hoogtepunt van de afgelopen tijd was natuurlijk het koninklijk bezoek. En alhoewel er ook anti-Nederland demonstranten waren (heb je allemaal op tv kunnen zien) hing er ook een aangename, feestelijke opwinding in de lucht op het eiland. De dag van het officiële bezoek was een gewone werkdag (maandag), dus het was ons niet gegeven om overdag bij de diverse plaatsen te gaan kijken, maar vroeg in de avond waren we wel even naar het plein in Playa gegaan waar de koningin, prins en prinses receptie hielden. Alle plaatsen waar het koninklijk bezoek kwam, waren opvallend toegankelijk, en de drie hoogheden namen rustig de tijd om mooi naar de belangstellenden te lachen, zwaaien en te poseren. Dat was erg leuk!
Over Anne ook weer wat nieuws: zij heeft afgelopen week haar eerste rapport gekregen en dat is, zoals we van haar gewend zijn, heel goed, met veel achten. Zelfs voor Papiamentu heeft ze er nog een voldoende uit weten te slepen! Knap, want haar Papiamentu is ongeveer even goed als mijn… Italiaans.
Minder leuk was dat zij afgelopen maand in het gips heeft gezeten: met spelen had ze haar voet behoorlijk bezeerd, maar pas na ruim drie weken kwamen we erachter dat er een botje was gebroken en moest ze alsnog enkele weken in het gips! En dat is geen pretje in dit klimaat! Uren hebben we in warme wachtkamers doorgebracht. En dan kun je ook nog niet eens zwemmen! Dus dit jaar voor Anne geen Swim to Klein Bonaire met de Regatta (ik wel). Het was afzien, maar ze heeft zich er dapper doorheen geslagen.
Ze is inmiddels op judo gegaan en de eerste paar lessen waren big fun, samen met vriendinnetje Anne. Alleen vorige week kreeg ze de schrik van haar leven: ze had met een jongen moeten trainen en ze “moesten op elkaar gaan liggen”! Nou, dat ging ze dus niet meer doen, op een vreemde jongen liggen! Ai, ze had zich niet gerealiseerd dat judo een vechtsport, een contactsport is en er meisjes én jongens bij de groep zitten… en dat je elkaar dan wel eens aan moet raken. Haha. Na mijn geruststellende woorden “je zult zien dat je er binnen een paar lessen aan gewend bent” heeft ze deze week heel dapper met wel drie verschillende jongens liggen “rollenbollen”. Trots vertelde ze daarna: “heb je gezien hoe goed ik met die jongens heb gejudood?” Jazaker, dushi. :-)
Drie weken geleden heb ik met dive buddy Pieter een bijzondere duik gemaakt: in het Marine Reserve, het beschermde, niet-toegankelijke gebied tussen Karpata en Bopec. Voor één dag was er onder leiding van Stinapa en het CIEE Research Station een lionfish hunt georganiseerd. Duikers konden na aanmelding op aangegeven plaatsen het water in om zoveel mogelijk lionfish te schieten en mee te nemen voor onderzoek. Pieter was hunter, ik spotter, van de 6 gespotte lionfish lukte het Pieter er 3 vangen.
Vorig weekend ook samen weer enkele gevangen (de enige vis die gevangen mag worden door Stinapa-licensed spear hunters vanwege de schade die ze aan de aan de rifvissen toebrengen), en waarvan Pieter voor ons een heerlijk lionfish menu had samengesteld: ceviche vooraf en pasta met vissaus als hoofdgerecht. Mmm…
Het mooie nieuwe schoolgebouw begint al aardig te wennen. De digiborden zijn inmiddels gemonteerd; we hebben nog geen computers en internet, maar kunnen nu wél al film en geluid via de eigen laptop projecteren. Weet je wel hoe luxe dat is?! En over het uitzicht hoor je mij al helemaal niet klagen: vanuit mijn lokaal zie ik Seru Largu met het grote kruis dat waakt over Kralendijk, en het nieuwe Liseo Boneriano. Welke school heeft dit uitzicht?
Het hoogtepunt van de afgelopen tijd was natuurlijk het koninklijk bezoek. En alhoewel er ook anti-Nederland demonstranten waren (heb je allemaal op tv kunnen zien) hing er ook een aangename, feestelijke opwinding in de lucht op het eiland. De dag van het officiële bezoek was een gewone werkdag (maandag), dus het was ons niet gegeven om overdag bij de diverse plaatsen te gaan kijken, maar vroeg in de avond waren we wel even naar het plein in Playa gegaan waar de koningin, prins en prinses receptie hielden. Alle plaatsen waar het koninklijk bezoek kwam, waren opvallend toegankelijk, en de drie hoogheden namen rustig de tijd om mooi naar de belangstellenden te lachen, zwaaien en te poseren. Dat was erg leuk!
Over Anne ook weer wat nieuws: zij heeft afgelopen week haar eerste rapport gekregen en dat is, zoals we van haar gewend zijn, heel goed, met veel achten. Zelfs voor Papiamentu heeft ze er nog een voldoende uit weten te slepen! Knap, want haar Papiamentu is ongeveer even goed als mijn… Italiaans.
Minder leuk was dat zij afgelopen maand in het gips heeft gezeten: met spelen had ze haar voet behoorlijk bezeerd, maar pas na ruim drie weken kwamen we erachter dat er een botje was gebroken en moest ze alsnog enkele weken in het gips! En dat is geen pretje in dit klimaat! Uren hebben we in warme wachtkamers doorgebracht. En dan kun je ook nog niet eens zwemmen! Dus dit jaar voor Anne geen Swim to Klein Bonaire met de Regatta (ik wel). Het was afzien, maar ze heeft zich er dapper doorheen geslagen.
Ze is inmiddels op judo gegaan en de eerste paar lessen waren big fun, samen met vriendinnetje Anne. Alleen vorige week kreeg ze de schrik van haar leven: ze had met een jongen moeten trainen en ze “moesten op elkaar gaan liggen”! Nou, dat ging ze dus niet meer doen, op een vreemde jongen liggen! Ai, ze had zich niet gerealiseerd dat judo een vechtsport, een contactsport is en er meisjes én jongens bij de groep zitten… en dat je elkaar dan wel eens aan moet raken. Haha. Na mijn geruststellende woorden “je zult zien dat je er binnen een paar lessen aan gewend bent” heeft ze deze week heel dapper met wel drie verschillende jongens liggen “rollenbollen”. Trots vertelde ze daarna: “heb je gezien hoe goed ik met die jongens heb gejudood?” Jazaker, dushi. :-)
Drie weken geleden heb ik met dive buddy Pieter een bijzondere duik gemaakt: in het Marine Reserve, het beschermde, niet-toegankelijke gebied tussen Karpata en Bopec. Voor één dag was er onder leiding van Stinapa en het CIEE Research Station een lionfish hunt georganiseerd. Duikers konden na aanmelding op aangegeven plaatsen het water in om zoveel mogelijk lionfish te schieten en mee te nemen voor onderzoek. Pieter was hunter, ik spotter, van de 6 gespotte lionfish lukte het Pieter er 3 vangen.
Vorig weekend ook samen weer enkele gevangen (de enige vis die gevangen mag worden door Stinapa-licensed spear hunters vanwege de schade die ze aan de aan de rifvissen toebrengen), en waarvan Pieter voor ons een heerlijk lionfish menu had samengesteld: ceviche vooraf en pasta met vissaus als hoofdgerecht. Mmm…
zaterdag 24 september 2011
Kleine meisjes worden groot…
Het meedoen als vrijwilliger aan de amfibische oefening van de Nederlandse marine op Bonaire begin juli was een interessante ervaring. Ik heb er zelfs de krant (weer) mee gehaald, zie de Bonaire Reporter p.13. Verder ook nog een leuke video te bekijken op de website van Defensie.
Terwijl vrienden van Ellen in ons ons huis genoten van hun zomervakantie op Bonaire, gingen Anne en ik rondkijken in Ecuador. Het was een prachtige reis door een veelzijdig, mooi en vriendelijk land. (I could live here…). Enkele hoogtepunten (letterlijk en figuurlijk) waren: de kleurrijke markten en omgeving van Otavalo ten noorden van Quito en Guamote ten zuiden van Quito, de hoogtewandeling op de vulkaan de Chimbarazo (5000m!) bij zonsondergang en de hete baden van Papallacta, allen in het koele Andesgebied. Daarna vier dagen in een eco-lodge in de klamme, spannende jungle van het Amazonegebied. Voor een impressie: klik links op Picasa onder Meer foto’s.
Aan het einde van de vakantie hebben we nog leuke dagen doorgebracht met Fransje en Diyou, de zus van Anne’s vriendje Guy uit Nederland, die op Curacao waren getrouwd en nog een week op Bonaire kwamen honey-moonen. Samen gedoken en de mooie plekken van Bonaire bekeken. Dat was erg gezellig.
Na de vakantie was het dan zover: twee grote veranderingen stonden op stapel.
1. Anne gaat naar de middelbare school. Net als haar vriendjes en vriendinnetjes in Nederland en Bonaire begint een nieuwe fase voor de kinderen én de ouders. Wat Anne betreft gebeurde al dat groter worden binnen een maand tijd: een beugel, eerste vriendje, SGB, en … Anne bewaart altijd haar cool, maar voor mama was het wel veel ineens. En nu wil ze ook al niet meer gezellig in het weekend een nachtje in het grote bed voor een filmpje en ontbijt op bed :-( . Tja, kleine meisjes worden groot: mama wordt minder belangrijk, vriendinnen des te meer.
2. Met slechts enkele dagen vertraging (op de vierde deadline in een jaar, haha) konden we op 17 augustus de nieuwe moderne VH Bovenbouw, dat de nieuwe naam Liseo Boneriano gaat dragen, feestelijk in gebruik nemen. Niet dat het al helemaal af is, sterker nog, tot op heden hangt er nog geen bord aan de muur…., maar we hebben mooie lichte en koele lokalen met nieuwe meubels e.d., dus dat is al zo’n enorme verbetering in vergelijking met de vorige jaren dat we best nog wat geduld hebben om te wachten op alle toegezegde ict faciliteiten, tuin, sportveld, enz.
Zie de media: de Extra, Hodes en Vers Geperst.
Dit weekend vooral uitrusten, want ik –als mentor van een examenklas– heb drie dagen motivatiekamp met de drie examenklassen achter de rug: kamperen @ Slagbaai. Het was een leuke groep, zeer well-behaved voor H5/V6 leerlingen. Veel verschillende activiteiten. De Brandaris weer eens beklommen. Alhoewel ik niet zo van dit soort kampen houdt (vroeger niet als deelnemer, nu niet als begeleider), is het me alles meegevallen en was het erg leuk om eens op een heel andere manier met de leerlingen bezig te zijn, iets wat je normaal vooral met je eigen mentorklas doet op klassenuitjes.
Een kleine tegenvaller was dat er geen water was: de pomp werkte niet. Nu is er op Slagbaai sowieso geen electriciteit (behalve 2 lampjes noodverlichting) en geen drinkwater, alleen regenwater voor de wc, kraan en douches. Drinkwater moet je zelf meenemen. Koelboxen met ijs voor het eten en drinken. Barbecue voor het warm eten. Gasfornuisje voor gebakken eieren en hotdogs. Olielampjes en zaklampen voor de verlichting. Maar nu was er dus helemaal geen stromend water. Dat was even slikken, maar ach, daar word je inventief van. En ik als doorgewinterde kampeerder kan er best een paar dagen mee leven. Emmers zeewater om de wc door te spoelen. Sommige leerlingen gingen zelfs hun tanden poetsen in zee (jakkes! vies!) en op een gegeven moment werd met een emmer aan een touw regenwater uit de tank opgehesen en ging iedereen om de beurt wassen. Want zoals je weet: de Antilliaan wil vele malen per dag baden.
Overnachten op Slagbaai is magisch: niemand in het park behalve de kampeerder: in het grote huis, buiten in hangmatten of op het strand of in zelf meegebrachte tenten. Geen laptops en Blackberry’s, alleen de geluiden van de natuur, de mensen, een gitaar en de oneindige sterrenhemel zoals je die alleen in onverlichte gebieden te zien krijgt.
Terwijl vrienden van Ellen in ons ons huis genoten van hun zomervakantie op Bonaire, gingen Anne en ik rondkijken in Ecuador. Het was een prachtige reis door een veelzijdig, mooi en vriendelijk land. (I could live here…). Enkele hoogtepunten (letterlijk en figuurlijk) waren: de kleurrijke markten en omgeving van Otavalo ten noorden van Quito en Guamote ten zuiden van Quito, de hoogtewandeling op de vulkaan de Chimbarazo (5000m!) bij zonsondergang en de hete baden van Papallacta, allen in het koele Andesgebied. Daarna vier dagen in een eco-lodge in de klamme, spannende jungle van het Amazonegebied. Voor een impressie: klik links op Picasa onder Meer foto’s.
Aan het einde van de vakantie hebben we nog leuke dagen doorgebracht met Fransje en Diyou, de zus van Anne’s vriendje Guy uit Nederland, die op Curacao waren getrouwd en nog een week op Bonaire kwamen honey-moonen. Samen gedoken en de mooie plekken van Bonaire bekeken. Dat was erg gezellig.
Na de vakantie was het dan zover: twee grote veranderingen stonden op stapel.
1. Anne gaat naar de middelbare school. Net als haar vriendjes en vriendinnetjes in Nederland en Bonaire begint een nieuwe fase voor de kinderen én de ouders. Wat Anne betreft gebeurde al dat groter worden binnen een maand tijd: een beugel, eerste vriendje, SGB, en … Anne bewaart altijd haar cool, maar voor mama was het wel veel ineens. En nu wil ze ook al niet meer gezellig in het weekend een nachtje in het grote bed voor een filmpje en ontbijt op bed :-( . Tja, kleine meisjes worden groot: mama wordt minder belangrijk, vriendinnen des te meer.
2. Met slechts enkele dagen vertraging (op de vierde deadline in een jaar, haha) konden we op 17 augustus de nieuwe moderne VH Bovenbouw, dat de nieuwe naam Liseo Boneriano gaat dragen, feestelijk in gebruik nemen. Niet dat het al helemaal af is, sterker nog, tot op heden hangt er nog geen bord aan de muur…., maar we hebben mooie lichte en koele lokalen met nieuwe meubels e.d., dus dat is al zo’n enorme verbetering in vergelijking met de vorige jaren dat we best nog wat geduld hebben om te wachten op alle toegezegde ict faciliteiten, tuin, sportveld, enz.
Zie de media: de Extra, Hodes en Vers Geperst.
Dit weekend vooral uitrusten, want ik –als mentor van een examenklas– heb drie dagen motivatiekamp met de drie examenklassen achter de rug: kamperen @ Slagbaai. Het was een leuke groep, zeer well-behaved voor H5/V6 leerlingen. Veel verschillende activiteiten. De Brandaris weer eens beklommen. Alhoewel ik niet zo van dit soort kampen houdt (vroeger niet als deelnemer, nu niet als begeleider), is het me alles meegevallen en was het erg leuk om eens op een heel andere manier met de leerlingen bezig te zijn, iets wat je normaal vooral met je eigen mentorklas doet op klassenuitjes.
Een kleine tegenvaller was dat er geen water was: de pomp werkte niet. Nu is er op Slagbaai sowieso geen electriciteit (behalve 2 lampjes noodverlichting) en geen drinkwater, alleen regenwater voor de wc, kraan en douches. Drinkwater moet je zelf meenemen. Koelboxen met ijs voor het eten en drinken. Barbecue voor het warm eten. Gasfornuisje voor gebakken eieren en hotdogs. Olielampjes en zaklampen voor de verlichting. Maar nu was er dus helemaal geen stromend water. Dat was even slikken, maar ach, daar word je inventief van. En ik als doorgewinterde kampeerder kan er best een paar dagen mee leven. Emmers zeewater om de wc door te spoelen. Sommige leerlingen gingen zelfs hun tanden poetsen in zee (jakkes! vies!) en op een gegeven moment werd met een emmer aan een touw regenwater uit de tank opgehesen en ging iedereen om de beurt wassen. Want zoals je weet: de Antilliaan wil vele malen per dag baden.
Overnachten op Slagbaai is magisch: niemand in het park behalve de kampeerder: in het grote huis, buiten in hangmatten of op het strand of in zelf meegebrachte tenten. Geen laptops en Blackberry’s, alleen de geluiden van de natuur, de mensen, een gitaar en de oneindige sterrenhemel zoals je die alleen in onverlichte gebieden te zien krijgt.
zondag 3 juli 2011
VAKANTIE
Eindelijk de stap genomen om een andere auto te kopen. Alhoewel mijn kleine Ford Fiesta nog steeds probleemloos en comfortabel rijdt, is hij niet echt geschikt voor het ruwere werk hier op het eiland. Off-road en met duikspullen erin is bijna onmogelijk, zeker nu we met zijn tweeën duiken. Daarnaast vertrekken de vrienden met wie wij bij gelegenheid vaak in hun pickup mee konden rijden één voor één naar Nederland… Dus sinds een paar dagen ben ik nu de trotste eigenaar van een Mazda pickup truck, gekocht van een collega die is teruggekeerd naar Nederland. Luxe, nietwaar? Nu heb ik een “doordeweekse auto” voor het woon-werkverkeer in Kralendijk en een “weekend-auto” om te duiken, voor feestjes en off-road trips zoals naar het park, want voorlopig houd ik mijn Fiesta nog aan. De pickup is en blijft tenslotte een derdehandse ex-rental car, dus de betrouwbaarheid moet hij nog even waar maken.
Sinds enkele weken kun je op de Nederlandse televisie een kinderspelprogramma zien dat op Bonaire is opgenomen: Mijn Vader Is De Beste. Bonaire wordt mooi in beeld gebracht als decor voor het programma. Aangezien voor de opnames van het programma op de basisscholen van Bonaire en Curaçao deelnemers zijn geworven, kennen wij verschillende van hen persoonlijk. Dus dat is extra leuk om te zien. (Helaas kon Anne zich natuurlijk niet opgeven… )
Bij de overgang van de Antilliaanse gulden naar de US dollar zijn hier veel dingen duurder geworden, een proces dat we kennen van de invoering van de euro in Europa. Om een -luxe- voorbeeld te geven: vóór de dollarization betaalde ik 10 gulden (= 6 dollar) voor een tank lucht om te duiken, daarna 8 dollar! Dat is een nogal forse prijsverhoging. Met dank aan weer een andere collega die terug naar Nederland gaat, heb ik een duikfles kunnen overkopen, waardoor ik nu per vulling “maar” $3,25 betaal en dus na ongeveer 20 duiken de aanschafprijs er al uit heb.
Dat de prijsstijgingen echt zijn hoor ik ook van mensen die regelmatig op Curaçao komen (waar de dollar niet is ingevoerd) en daar allerlei producten nog steeds voor de “oude” prijs kunnen krijgen.
Inmiddels hebben we zomervakantie, hier natuurlijk niet zomervakantie maar grote vakantie genaamd. Voor ons allebei stonden er in de laatste weken veel afsluitende activiteiten op de agenda.
Anne is 3 dagen op schoolverlaterskamp geweest: met beide groepen 7/8 naar Washington-Slagbaai Park, een voor Nederlandse begrippen exotische bestemming voor een kamp. Daarna werd de afscheidsmusical opgevoerd, zo’n typisch Nederlandse groep 8 musical (Cash), met als grappigste zin: “Meneer Cas, u bent ziek, u moet echt thuis onder de wol; ik heb soep voor u opstaan.” Hahaha, hoe Nederlands. Het verbaasde me dat de regisseur die zin niet had veranderd in “Meneer Cas, u bent ziek, u moet echt thuis in de hangmat; ik kom u een rum punch brengen”.
Mijn laatste werkweek bestond naast vergaderen en afronden uit feesten: vier avonden op rij. Omdat ik dit jaar nog bij 2 units werkte was er achtereenvolgens een sunset sailing trip (onderbouw), een diner in een nieuw restaurant (bovenbouw), een beach BBQ met DJ (hele SGB) en natuurlijk de diplomauitreiking. De eerste heb ik maar laten schieten omdat ik niet wist of anders wel het einde van de week zou halen. En dat was wel belangrijk want bij de diplomauitreiking heb ik in het docentenkoor meegezongen: 3 liedjes met aangepaste tekst. Het welbekende “That’s what friends are for“ (That’s what teachers are for), “The Coconut Woman” (The SGB students) en als absoluut hoogtepunt de carnavalskraker van dit jaar op Bonaire “Wak su bumper” (Wak bo diploma). Zie clip . De leerlingen gingen uit hun dak!!!
De eerste dagen van de vakantie zijn we natuurlijk heerlijk aan het relaxen, uitslapen, duiken, internetten (als internet het doet… ) en lezen in de hangmat. Maar ook wat inspannender activiteiten zoals het paintballen met een stel vrienden. Hadden wij nog nooit gedaan. Leuk, maar pijnlijk: ik heb er flinke blauwe plekken aan overgehouden!! En ondanks mijn schietoefeningen vroeger in de schietkraam op de kermis, brouwde ik er niet veel van.
A.s. woensdag maar eens goed opletten: dan doe ik mee aan de militaire evacuatieoefening Caribbean Archer. Op alle eilanden worden er enkele dagen mariniersoefeningen gehouden waarvoor je je als vrijwilliger kon opgeven. Op de oefeningdagen zie je overal militairen met mitrailleurs staan, je waant je in een compleet ander land waar de militaire junta heerst. Best creepy.
Wij wensen jullie allen een hele fijne zomer! We’ll be back after our trip to Ecuador.
Sinds enkele weken kun je op de Nederlandse televisie een kinderspelprogramma zien dat op Bonaire is opgenomen: Mijn Vader Is De Beste. Bonaire wordt mooi in beeld gebracht als decor voor het programma. Aangezien voor de opnames van het programma op de basisscholen van Bonaire en Curaçao deelnemers zijn geworven, kennen wij verschillende van hen persoonlijk. Dus dat is extra leuk om te zien. (Helaas kon Anne zich natuurlijk niet opgeven… )
Bij de overgang van de Antilliaanse gulden naar de US dollar zijn hier veel dingen duurder geworden, een proces dat we kennen van de invoering van de euro in Europa. Om een -luxe- voorbeeld te geven: vóór de dollarization betaalde ik 10 gulden (= 6 dollar) voor een tank lucht om te duiken, daarna 8 dollar! Dat is een nogal forse prijsverhoging. Met dank aan weer een andere collega die terug naar Nederland gaat, heb ik een duikfles kunnen overkopen, waardoor ik nu per vulling “maar” $3,25 betaal en dus na ongeveer 20 duiken de aanschafprijs er al uit heb.
Dat de prijsstijgingen echt zijn hoor ik ook van mensen die regelmatig op Curaçao komen (waar de dollar niet is ingevoerd) en daar allerlei producten nog steeds voor de “oude” prijs kunnen krijgen.
Inmiddels hebben we zomervakantie, hier natuurlijk niet zomervakantie maar grote vakantie genaamd. Voor ons allebei stonden er in de laatste weken veel afsluitende activiteiten op de agenda.
Anne is 3 dagen op schoolverlaterskamp geweest: met beide groepen 7/8 naar Washington-Slagbaai Park, een voor Nederlandse begrippen exotische bestemming voor een kamp. Daarna werd de afscheidsmusical opgevoerd, zo’n typisch Nederlandse groep 8 musical (Cash), met als grappigste zin: “Meneer Cas, u bent ziek, u moet echt thuis onder de wol; ik heb soep voor u opstaan.” Hahaha, hoe Nederlands. Het verbaasde me dat de regisseur die zin niet had veranderd in “Meneer Cas, u bent ziek, u moet echt thuis in de hangmat; ik kom u een rum punch brengen”.
Mijn laatste werkweek bestond naast vergaderen en afronden uit feesten: vier avonden op rij. Omdat ik dit jaar nog bij 2 units werkte was er achtereenvolgens een sunset sailing trip (onderbouw), een diner in een nieuw restaurant (bovenbouw), een beach BBQ met DJ (hele SGB) en natuurlijk de diplomauitreiking. De eerste heb ik maar laten schieten omdat ik niet wist of anders wel het einde van de week zou halen. En dat was wel belangrijk want bij de diplomauitreiking heb ik in het docentenkoor meegezongen: 3 liedjes met aangepaste tekst. Het welbekende “That’s what friends are for“ (That’s what teachers are for), “The Coconut Woman” (The SGB students) en als absoluut hoogtepunt de carnavalskraker van dit jaar op Bonaire “Wak su bumper” (Wak bo diploma). Zie clip . De leerlingen gingen uit hun dak!!!
De eerste dagen van de vakantie zijn we natuurlijk heerlijk aan het relaxen, uitslapen, duiken, internetten (als internet het doet… ) en lezen in de hangmat. Maar ook wat inspannender activiteiten zoals het paintballen met een stel vrienden. Hadden wij nog nooit gedaan. Leuk, maar pijnlijk: ik heb er flinke blauwe plekken aan overgehouden!! En ondanks mijn schietoefeningen vroeger in de schietkraam op de kermis, brouwde ik er niet veel van.
A.s. woensdag maar eens goed opletten: dan doe ik mee aan de militaire evacuatieoefening Caribbean Archer. Op alle eilanden worden er enkele dagen mariniersoefeningen gehouden waarvoor je je als vrijwilliger kon opgeven. Op de oefeningdagen zie je overal militairen met mitrailleurs staan, je waant je in een compleet ander land waar de militaire junta heerst. Best creepy.
Wij wensen jullie allen een hele fijne zomer! We’ll be back after our trip to Ecuador.
vrijdag 10 juni 2011
Hollandse nieuwe
Gisteren was de laatste lesdag van het jaar: vanaf vandaag proefwerkweek, sportdag, herkansingsweek, vergaderweek en dan ... VAKANTIE !!!
Dus eindelijk weer eens tijd voor een verhaaltje. Veel leesplezier.
Vandaag mezelf verwend met een broodje Hollandse nieuwe haring, héérlijk! Ik zag het bord gisteren al staan en kon bijna niet wachten, het water liep me in de mond bij de gedachte aan een malse, vette haring. Dat is een vrij bijzondere versnapering voor hier, de eerste keer dat ik dat op Bonaire eet, dus ik heb er extra van genoten.
Ik had een nieuw paspoort nodig voor onze aanstaande vakantie naar Ecuador. Dat had weer de nodige voeten in de aarde. Er zijn weken over heen gegaan voordat ik mijn nieuwe paspoort in huis had. Gelukkig was ik er op tijd aan begonnen, want ondanks 10-10-10: some things never (?) change. Wel leuk dat ik de komende 5 jaar rondloop met een paspoort dat is uitgegeven op Bonaire :-).
In februari was er een bijzonder concert bij Plaza Resort: een optreden van de drie Nederlandse baritons Marco Bakker, Ernst Daniel Smid en Henk Poort. Een concert bij Plaza is alleen vanwege de ambiance (op het palmenstrand) altijd goed. Maar ook het repertoire (licht klassiek, evergreens en lokale muziek van Tutti Frutti) was aangenaam.
De dag na het concert was er een openbare master class zingen voor getalenteerde eilanders en daar waren maar liefst 4 leerlingen van mij voor uitgekozen! Dus zaten er enkele trotse docenten in de zaal.
Dat Anne in Nederland al vanaf groep 5 alleen naar school fietste, zegt hier helemaal niks. Zowel de wegen als het verkeer als gemene loslopende honden nodigen niet, zoals in Nederland, uit om de fiets voor het woon-werkverkeer te gebruiken. Anne heeft wel een fiets, maar gebruikte die tot voor kort alleen om naar vriendinnetjes in de buurt en naar downtown Kralendijk te fietsen.
Helaas zijn onze goede vrienden Geerke en Nico vorige maand vroegtijdig naar Nederland teruggekeerd :-( SNIK en aangezien wij samen met hun een haal- en brengschema hadden voor school en er verder niemand uit Anne’s klas in de buurt woont, is Anne nu toch een paar dagen per week aangewezen op haar fiets.
Dat was de eerste keer wel even spannend, maar na een keer samen en enkele keren met vriendinnetjes te hebben gefietst, hebben we er alle twee vertrouwen in en vindt Anne het zelfs leuk om weer iets van haar zelfstandigheid terug te hebben. Bovendien, na de zomer gaat de naar de brugklas en dan zal ze zo vaak wisselende roosters hebben dat we met geen mogelijkheid onze roosters nog op elkaar kunnen afstemmen. En ze dus voortaan vaker alleen naar school zal moeten fietsen of lopen.
De laatste tijd ben ik weer meer gaan duiken, met een vernieuwd en wisselend zondagmorgenclubje. Het duiken, maar ook het snorkelen blijft prachtig en werkt zeer ontspannend. Nog iedere keer als ik een schildpad of een murene, een rog of een koffervisje, een papegaaivis of angelfish zie, geniet ik. Elke duik is anders. Zo hingen we laatst wel 15 minuten heel dicht bij een etende schildpad, die absoluut niet bang voor ons was en dus niet van plan was zijn maaltijd door ons te laten verstoren.
Wat ik helemaal geweldig stoer vind, is dat Anne inmiddels ook haar duikbrevet heeft gehaald en we nu af en toe ook samen, met andere ouders + kinderen, gaan duiken!
Nu komen we wat Boneiriaans wildlife betreft sowieso goed aan onze trekken. Zo riep Anne me een tijdje terug met de mededeling: “Mam, er zit volgens mij een hagedis in de printer!!”
Ik hoorde inderdaad wat schuren en krabbelen, maar kon bijna niet geloven dat het een hagedis was.
“Jawel mam, ik zag zijn pootjes!”.
Printer mee naar buiten, beetje schudden en schuinhouden en openmaken, en jawel hoor, daar racete een kleine hagedis de tuin in, hahaha.
Iets minder grappig was dat Anne vlak daarna bij het naar bed gaan een rat op haar slaapkamer had! Zoals het een dappere alleenstaande moeder betaamt heb ik die heel stoer, met de nodige trucs, gevangen en buiten gezet. Doodmaken kan ik niet.
Anne wilde daarna alleen lange tijd niet meer op haar eigen slaapkamer slapen…
Er zit ook steeds meer lionfish in de zee hier, een vis die hier oorspronkelijk niet voorkwam en hier geen natuurlijke vijanden heeft en daarom een bedreiging zijn voor andere rifvissen. Iedere duik zien we er meerdere, van klein tot groot. Na een langdurende markeringsactie van Stinapa is men nu overgegaan tot het schieten van lionfish, waarvoor je wel eerst getraind en gecertificeerd moet worden.
We zagen pas zelfs met snorkelen een lionfish onder een stuk koraal en ook een baby-lionfish aan de oppervlakte!
Onze porch achter is ook geliefd bij diverse dieren: we kregen steeds meer last van maribomba’s (wespensoort); bleken er twee grote en enkele kleine nesten tussen de balken te zitten! Alhoewel ik me schuldig voel om ze te verwijderen, want het ziet er mooi en kunstig uit, liggen de nestjes nu toch in de kliko.
Ik vond het wel leuk dat een suikerdiefje er een nestje probeerde te bouwen, maar helaas blies de wind dat telkens van de balk af, dus dat suikerdiefje heeft het opgegeven.
En of dat allemaal nog niet genoeg is, trapte ik ook nog bijna op een ieniemienie baby-schorpioentje in de huiskamer en probeer ik de leguaan die onder mijn wasmachine is gaan wonen, te verdrijven. Ook de kikkers die ik regelmatig in en onder mijn waterton aantref, kan ik missen als kiespijn, vooral als ze door het gewicht van de vollopende ton geplet zijn… Zo kan-ie wel weer even met al dat wildlife!
Zoals de meeste kinderen in Nederland heeft groep 8 op de Pelikaan ook de Citotoets gedaan. Dat doen niet alle basisscholen, omdat het onderwijs op de die scholen niet goed aansluit op de Citotoets (of v.v.). 21 Maart kreeg ze de uitslag: met 543 punten havo/vwo-advies volgens Cito, vwo-advies volgens de school; geheel volgens verwachting. Dus gaat Anne na de vakantie naar de VH-brugklas (waar ik dan geen les meer geef, omdat ik komend jaar helemaal naar de VH bovenbouw ga).
Op Anne’s school doet iedere maand een andere klas een maandafsluiting. In maart was Anne’s klas aan de beurt. De juf had één van Anne’s verhalen bewerkt tot toneelstuk en dat is toen opgevoerd. Supertrots waren Anne en ik!
Naar aanleiding daarvan is Anne daarna gevraagd om mee te schrijven aan de eind-groep-8-musical. Dat is natuurlijk helemaal in haar straatje: “Mijn eerste opdracht.” Fanatiek mee aan de slag gegaan, een heel weekend lang moest alles wijken voor het bijschrijven van rollen in de bestaande musical. Over twee weken is de uitvoering.
Eindelijk heb we nieuwe buren gekregen. Aan de ene kant heeft het huis meer dan een jaar leeg gestaan, aan de andere kant een paar maanden. Mijn buurman aan de ene kant is wel een beetje een érg vriendelijke Colombiaan die me steeds eten komt brengen, waarvan ik niet goed weet wat hij ermee bedoelt, daar ik niet bekend ben met Colombiaanse gebruiken… Laatst had ik een pickup geregeld om snoeiafval naar de landfill te brengen, kwam ik thuis, had hij ongevraagd een vriend van hem alles op laten ruimen… Wie is bekend met Colombiaanse omgangsvormen? Gewoon vriendelijk of moet ik op mijn hoede zijn?
Afgelopen half jaar hebben we bijna non-stop aanloop gehad van familie en vrienden. Heel leuk en gezellig: ooms en tantes (jan-feb), mijn vader en moeder (mrt-apr), mijn broer en zus, vriendin Annette (apr-mei), Paula Visser met haar zus (staan op punt weer te vertrekken), en dit weekend arriveert een neef.
Pap en mam zijn maar liefst 6 weken hier geweest en hebben in die tijd een paar keer per week hun oude rol op zich genomen: Anne van school halen, voor ons koken. Heerlijk! Want eerlijk is eerlijk: soms ben ik toch wel een beetje kansa (moe) van alles alleen doen, alhoewel Anne me heel goed en steeds meer helpt. Ook heeft ze ontdekt dat ze af en toe extra zakgeld kan verdienen meet extra klusjes. En dat is nodig sinds zij en haar vriendinnen het nagels lakken hebben ontdekt: veel kleuren nodig (smile).
Met Ellen en Annette hebben we twee ochtenden achter elkaar vroeg voor de tv gezeten: 29 april om the Royal Wedding te zien, met daarna een full English breakfast; 30 april om Koninginnedag in Weert te zien, met oranje kroontjes op die zij mee hadden gebracht uit Nederland. Die hebben we ook opgehouden toen we naar Dia de Rincon gingen en we hadden veel bekijks: behalve dat wij mooie mensen gingen fotograferen, wilden anderen juist foto’s van ons maken en zelfs onze kroontjes kopen, haha. De dames hebben er zelfs nog Weert TV mee gehaald (zie foto).
Je komt hier regelmatig en redelijk gemakkelijk in de krant:
Dit keer vanwege een interessante excursie met SGB-personeel.
Misschien moeten we binnenkort heel vaak uit eten, want enkele weken geleden was onze gasfles leeg. En om te koken hebben we gas nodig. Geen nood, daar hebben we een reserve voor. Het is dan alleen zaak om weer op tijd een volle te halen. Echter, er is al weken een tekort aan gasflessen; ik ben al weken op rij naar de verschillende verkooppunten geweest. En aangezien wij met kleine flessen werken, begint het nu wel spannend te worden of wij voor ons vetrek naar Ecuador nog wel een nieuwe fles hebben. Anders zitten onze gasten straks zonder…
Komende week vindt op Bonaire de World Cup Freestyle plaats, gevolgd door het Prokids event: Bonaire, divers' AND surfers' paradise.
Niet te geloven, maar ik heb vorige week pas mijn eerste platte band hier gehad. Mensen die het eiland, en de staat van de wegen, kennen, zullen beamen dat dat inderdaad een klein wonder genoemd mag worden. En ik zeg met opzet een platte band, van hij was niet lek: het ventiel was gesneuveld. Ik zag het op de parkeerplaats van school en zonder dat ik het hoefde te vragen schoten 4 jongens uit mijn mentorklas te hulp. Zij hadden in een handomdraai de reserveband erop liggen. Lief he?! (Kon ik meteen weer eens zien hoe dat ook al weer moest, zodat ik daarna heel geëmancipeerd zelf de band weer kon omwisselen toen hij gemaakt was.)
Ayó!
Dus eindelijk weer eens tijd voor een verhaaltje. Veel leesplezier.
Vandaag mezelf verwend met een broodje Hollandse nieuwe haring, héérlijk! Ik zag het bord gisteren al staan en kon bijna niet wachten, het water liep me in de mond bij de gedachte aan een malse, vette haring. Dat is een vrij bijzondere versnapering voor hier, de eerste keer dat ik dat op Bonaire eet, dus ik heb er extra van genoten.
Ik had een nieuw paspoort nodig voor onze aanstaande vakantie naar Ecuador. Dat had weer de nodige voeten in de aarde. Er zijn weken over heen gegaan voordat ik mijn nieuwe paspoort in huis had. Gelukkig was ik er op tijd aan begonnen, want ondanks 10-10-10: some things never (?) change. Wel leuk dat ik de komende 5 jaar rondloop met een paspoort dat is uitgegeven op Bonaire :-).
In februari was er een bijzonder concert bij Plaza Resort: een optreden van de drie Nederlandse baritons Marco Bakker, Ernst Daniel Smid en Henk Poort. Een concert bij Plaza is alleen vanwege de ambiance (op het palmenstrand) altijd goed. Maar ook het repertoire (licht klassiek, evergreens en lokale muziek van Tutti Frutti) was aangenaam.
De dag na het concert was er een openbare master class zingen voor getalenteerde eilanders en daar waren maar liefst 4 leerlingen van mij voor uitgekozen! Dus zaten er enkele trotse docenten in de zaal.
Dat Anne in Nederland al vanaf groep 5 alleen naar school fietste, zegt hier helemaal niks. Zowel de wegen als het verkeer als gemene loslopende honden nodigen niet, zoals in Nederland, uit om de fiets voor het woon-werkverkeer te gebruiken. Anne heeft wel een fiets, maar gebruikte die tot voor kort alleen om naar vriendinnetjes in de buurt en naar downtown Kralendijk te fietsen.
Helaas zijn onze goede vrienden Geerke en Nico vorige maand vroegtijdig naar Nederland teruggekeerd :-( SNIK en aangezien wij samen met hun een haal- en brengschema hadden voor school en er verder niemand uit Anne’s klas in de buurt woont, is Anne nu toch een paar dagen per week aangewezen op haar fiets.
Dat was de eerste keer wel even spannend, maar na een keer samen en enkele keren met vriendinnetjes te hebben gefietst, hebben we er alle twee vertrouwen in en vindt Anne het zelfs leuk om weer iets van haar zelfstandigheid terug te hebben. Bovendien, na de zomer gaat de naar de brugklas en dan zal ze zo vaak wisselende roosters hebben dat we met geen mogelijkheid onze roosters nog op elkaar kunnen afstemmen. En ze dus voortaan vaker alleen naar school zal moeten fietsen of lopen.
De laatste tijd ben ik weer meer gaan duiken, met een vernieuwd en wisselend zondagmorgenclubje. Het duiken, maar ook het snorkelen blijft prachtig en werkt zeer ontspannend. Nog iedere keer als ik een schildpad of een murene, een rog of een koffervisje, een papegaaivis of angelfish zie, geniet ik. Elke duik is anders. Zo hingen we laatst wel 15 minuten heel dicht bij een etende schildpad, die absoluut niet bang voor ons was en dus niet van plan was zijn maaltijd door ons te laten verstoren.
Wat ik helemaal geweldig stoer vind, is dat Anne inmiddels ook haar duikbrevet heeft gehaald en we nu af en toe ook samen, met andere ouders + kinderen, gaan duiken!
Nu komen we wat Boneiriaans wildlife betreft sowieso goed aan onze trekken. Zo riep Anne me een tijdje terug met de mededeling: “Mam, er zit volgens mij een hagedis in de printer!!”
Ik hoorde inderdaad wat schuren en krabbelen, maar kon bijna niet geloven dat het een hagedis was.
“Jawel mam, ik zag zijn pootjes!”.
Printer mee naar buiten, beetje schudden en schuinhouden en openmaken, en jawel hoor, daar racete een kleine hagedis de tuin in, hahaha.
Iets minder grappig was dat Anne vlak daarna bij het naar bed gaan een rat op haar slaapkamer had! Zoals het een dappere alleenstaande moeder betaamt heb ik die heel stoer, met de nodige trucs, gevangen en buiten gezet. Doodmaken kan ik niet.
Anne wilde daarna alleen lange tijd niet meer op haar eigen slaapkamer slapen…
Er zit ook steeds meer lionfish in de zee hier, een vis die hier oorspronkelijk niet voorkwam en hier geen natuurlijke vijanden heeft en daarom een bedreiging zijn voor andere rifvissen. Iedere duik zien we er meerdere, van klein tot groot. Na een langdurende markeringsactie van Stinapa is men nu overgegaan tot het schieten van lionfish, waarvoor je wel eerst getraind en gecertificeerd moet worden.
We zagen pas zelfs met snorkelen een lionfish onder een stuk koraal en ook een baby-lionfish aan de oppervlakte!
Onze porch achter is ook geliefd bij diverse dieren: we kregen steeds meer last van maribomba’s (wespensoort); bleken er twee grote en enkele kleine nesten tussen de balken te zitten! Alhoewel ik me schuldig voel om ze te verwijderen, want het ziet er mooi en kunstig uit, liggen de nestjes nu toch in de kliko.
Ik vond het wel leuk dat een suikerdiefje er een nestje probeerde te bouwen, maar helaas blies de wind dat telkens van de balk af, dus dat suikerdiefje heeft het opgegeven.
En of dat allemaal nog niet genoeg is, trapte ik ook nog bijna op een ieniemienie baby-schorpioentje in de huiskamer en probeer ik de leguaan die onder mijn wasmachine is gaan wonen, te verdrijven. Ook de kikkers die ik regelmatig in en onder mijn waterton aantref, kan ik missen als kiespijn, vooral als ze door het gewicht van de vollopende ton geplet zijn… Zo kan-ie wel weer even met al dat wildlife!
Zoals de meeste kinderen in Nederland heeft groep 8 op de Pelikaan ook de Citotoets gedaan. Dat doen niet alle basisscholen, omdat het onderwijs op de die scholen niet goed aansluit op de Citotoets (of v.v.). 21 Maart kreeg ze de uitslag: met 543 punten havo/vwo-advies volgens Cito, vwo-advies volgens de school; geheel volgens verwachting. Dus gaat Anne na de vakantie naar de VH-brugklas (waar ik dan geen les meer geef, omdat ik komend jaar helemaal naar de VH bovenbouw ga).
Op Anne’s school doet iedere maand een andere klas een maandafsluiting. In maart was Anne’s klas aan de beurt. De juf had één van Anne’s verhalen bewerkt tot toneelstuk en dat is toen opgevoerd. Supertrots waren Anne en ik!
Naar aanleiding daarvan is Anne daarna gevraagd om mee te schrijven aan de eind-groep-8-musical. Dat is natuurlijk helemaal in haar straatje: “Mijn eerste opdracht.” Fanatiek mee aan de slag gegaan, een heel weekend lang moest alles wijken voor het bijschrijven van rollen in de bestaande musical. Over twee weken is de uitvoering.
Eindelijk heb we nieuwe buren gekregen. Aan de ene kant heeft het huis meer dan een jaar leeg gestaan, aan de andere kant een paar maanden. Mijn buurman aan de ene kant is wel een beetje een érg vriendelijke Colombiaan die me steeds eten komt brengen, waarvan ik niet goed weet wat hij ermee bedoelt, daar ik niet bekend ben met Colombiaanse gebruiken… Laatst had ik een pickup geregeld om snoeiafval naar de landfill te brengen, kwam ik thuis, had hij ongevraagd een vriend van hem alles op laten ruimen… Wie is bekend met Colombiaanse omgangsvormen? Gewoon vriendelijk of moet ik op mijn hoede zijn?
Afgelopen half jaar hebben we bijna non-stop aanloop gehad van familie en vrienden. Heel leuk en gezellig: ooms en tantes (jan-feb), mijn vader en moeder (mrt-apr), mijn broer en zus, vriendin Annette (apr-mei), Paula Visser met haar zus (staan op punt weer te vertrekken), en dit weekend arriveert een neef.
Pap en mam zijn maar liefst 6 weken hier geweest en hebben in die tijd een paar keer per week hun oude rol op zich genomen: Anne van school halen, voor ons koken. Heerlijk! Want eerlijk is eerlijk: soms ben ik toch wel een beetje kansa (moe) van alles alleen doen, alhoewel Anne me heel goed en steeds meer helpt. Ook heeft ze ontdekt dat ze af en toe extra zakgeld kan verdienen meet extra klusjes. En dat is nodig sinds zij en haar vriendinnen het nagels lakken hebben ontdekt: veel kleuren nodig (smile).
Met Ellen en Annette hebben we twee ochtenden achter elkaar vroeg voor de tv gezeten: 29 april om the Royal Wedding te zien, met daarna een full English breakfast; 30 april om Koninginnedag in Weert te zien, met oranje kroontjes op die zij mee hadden gebracht uit Nederland. Die hebben we ook opgehouden toen we naar Dia de Rincon gingen en we hadden veel bekijks: behalve dat wij mooie mensen gingen fotograferen, wilden anderen juist foto’s van ons maken en zelfs onze kroontjes kopen, haha. De dames hebben er zelfs nog Weert TV mee gehaald (zie foto).
Je komt hier regelmatig en redelijk gemakkelijk in de krant:
Dit keer vanwege een interessante excursie met SGB-personeel.
Misschien moeten we binnenkort heel vaak uit eten, want enkele weken geleden was onze gasfles leeg. En om te koken hebben we gas nodig. Geen nood, daar hebben we een reserve voor. Het is dan alleen zaak om weer op tijd een volle te halen. Echter, er is al weken een tekort aan gasflessen; ik ben al weken op rij naar de verschillende verkooppunten geweest. En aangezien wij met kleine flessen werken, begint het nu wel spannend te worden of wij voor ons vetrek naar Ecuador nog wel een nieuwe fles hebben. Anders zitten onze gasten straks zonder…
Komende week vindt op Bonaire de World Cup Freestyle plaats, gevolgd door het Prokids event: Bonaire, divers' AND surfers' paradise.
Niet te geloven, maar ik heb vorige week pas mijn eerste platte band hier gehad. Mensen die het eiland, en de staat van de wegen, kennen, zullen beamen dat dat inderdaad een klein wonder genoemd mag worden. En ik zeg met opzet een platte band, van hij was niet lek: het ventiel was gesneuveld. Ik zag het op de parkeerplaats van school en zonder dat ik het hoefde te vragen schoten 4 jongens uit mijn mentorklas te hulp. Zij hadden in een handomdraai de reserveband erop liggen. Lief he?! (Kon ik meteen weer eens zien hoe dat ook al weer moest, zodat ik daarna heel geëmancipeerd zelf de band weer kon omwisselen toen hij gemaakt was.)
Ayó!
zondag 13 februari 2011
Bon aña nobo!
De schrijffrequentie wordt wat lager, want als je alle “seizoenen” al een keer hebt meegemaakt ga je misschien in herhaling vallen. Van de andere kant, some things never change, zelfs niet na 10-10-10.
Onze vakantie in Nederland was zeer geslaagd. We zijn gezellig een paar weken bij (o)pa en (o)ma geweest, heerlijk uitgerust, lekker gegeten, veel genikst, echte winterse avonden bij de open haard. Hoogtepunten daarnaast waren: Anne’s week meedraaien in haar oude klas op haar Weertse school, want die hadden nog geen vakantie; bezoekje aan de kerstborrel bij Fontys Sittard waar ik veel oud-collega’s heb gezien; en natuurlijk ons feest, waar bijna al onze vrienden weer van heinde en verre naar toe waren gekomen. Allemaal: nogmaals bedankt voor alles!!!
De vakantie moest noodgedwongen wel nog een kleine week verlengd worden omdat ik na oud-en-nieuw, de nacht voor ons vertrek vreselijk ziek ben geworden (en met mij nog een stuk of 5-6 mensen die we met oud-en-nieuw hadden gezien), zo ziek dat ik niet kon reizen, ik zal je de details besparen. Voordeel was wel dat we Anne’s echte verjaardag dus toch nog in Nederland, voor de tweede keer, konden vieren!
Nu Anne 12 jaar is krijgt ze een eigen sedula, de Antilliaanse identiteitskaart. 14 Januari was het zover: even een middag voor uittrekken, want zoals ik al schreef some things never change, het wachten bij Bevolking is er niet korter op geworden. Na twee uur wachten in een veel te koude airco-wachtruimte (ik moet er altijd aan denken lange mouwen en géén slippers te dragen als ik hier naar toe ga) waren we aan de beurt voor het aanvragen van Anne’s sedula en verlenging van mijn paspoort. Eenmaal aan het loket ging het wel vlot, want inmiddels staan onze gegevens goed in de systemen. De sedula werd ter plekke gemaakt, op mijn paspoort wacht ik nog ...
Inmiddels hebben Anne en ik nieuwe hobby’s opgepakt. Naast het fanatieke voetballen dat Anne hier doet (in nieuwe outfit, maar met jammer genoeg maar een enkel ander meisje) is ze nu ook begonnen met de beginners-duikcursus. Na vertrek naar NL van vriendinnetje Anne 1 vorig jaar, is er inmiddels een nieuwe familie hier komen wonen met óók een Anne, volg je het nog?, en nu heeft mijn Anne dus wéér een nieuw vriendinnetje dat ook Anne heet. Haar vader is naast ICT-collega op de SGB ook duikinstructeur en geeft de twee Annes nu op zaterdagmorgen praktijkles duiken en op maandagavond theorieles. De eerste praktijklessen hebben ze in het zwembad bij de familie de K. gedaan, binnenkort gaan we in het open water met de meisjes.
Op diezelfde maandagavond ga ik dan naar mijn nieuwe oude hobby: salsales, eindelijk! Er zijn twee gezellig volle beginnersgroepen, maar helaas maar drie gevorderden-cursisten, dat is dan wel weer jammer. Maar hopelijk kom ik zodoende toch genoeg salseros tegen om eens af en toe naar een dansfeest te kunnen gaan.
Op dit moment zijn mijn oom en tante die hier op Bonaire een villa hebben ook voor een paar maanden op het eiland. Dat is altijd erg leuk, want dan spreken we regelmatig iets af. En we treffen elkaar meestal op vrijdag bij het happy hour van Divi, waar we toevallig allemaal het liefst het weekend inluiden, omdat je daar de meest uiteenlopende mensen tegenkomt: local, toerist, jong en oud, zwart en wit, arm en rijk. Het is altijd leuk om met hun te borrelen want ze kennen weer hele andere, interessante mensen dan ik.
Na een pauze van bijna drie maanden, vanwege “het slechte weer”, is sinds een maandje eindelijk de zondagmorgenduik weer in ere hersteld (behalve vandaag, want ik ben verkouden). Na het vertrek van de Vissertjes was ik ook meteen mijn meest trouwe buddy’s kwijt. Maar nu lijkt het erop dat ik een nieuwe heb gevonden: Pieter, een nieuwe collega Nederlands. De andere duikers uit de “zondaggroep” duiken ook nog wel, maar zeer onregelmatig en dat vind ik erg jammer. Daar komt ook nog bij dat we gisteren niet zo’n leuk nieuws kregen van onze oudste vrienden en mede-duikers hier, de familie Homan (Geerke, Nico, Esmee, Wouter, waar we mee naar Amerika zijn geweest afgelopen zomer): zij hebben besloten ook vroegtijdig Bonaire te verlaten en terug naar NL te gaan vanwege de scholing van de kinderen. Hoe erg ik het ook vind (SNIK), ik geef ze geen ongelijk, de gemiddelde basisschoolleerling komt hier met een leerachterstand van 1-2 jaar van de basisschool af. En ook: dit is Bonaire, het is een komen en gaan van mensen. Langdurige vriendschappen zijn hier moeilijk te maken, we gaan zelf tenslotte ook ooit weer terug. Geen wonder dat degenen die hier permanent wonen niet snel vriendschappen aan zullen gaan met makamba’s: die gaan toch weer weg.
Inmiddels wachten wij op de uitslag van de Citotoets. De school waar Anne nu zit is de enige school waar groep-achters de eindtoets Cito kunnen maken, op verzoek van de ouders. Dat heeft ze dus tegelijk met de kinderen in Nederland gedaan. Ik ben erg benieuwd naar de uitslag na bijna twee jaar basisonderwijs op Bonaire.
Andere scholen redden het simpelweg niet om de Citotoets af te nemen, wat grotendeels te wijten is aan de keuze van 8 jaar geleden om het funderend onderwijs in te voeren waarbij het Papiamentu als instructie het Nederlands ging vervangen, terwijl er nauwelijks lesmateriaal in het Papiamentu bestaat. Het Nederlands taalgebied is al klein, het Papiamentu taalgebied is op wereldschaal bijna te verwaarlozen. Maar het is wel de moedertaal van ongeveer 340.000 mensen op de Benedenwindse eilanden (dat is zo’n driekwart van de bevolking van Aruba, Bonaire en Curaçao). Er is dus een al jaren durende discussie gaande over de taalsituatie op het eiland, die doorgaans wordt gevoed door emotie en niet door verstand. Vanwege de nieuwe staatkundige structuur vallen de BES-eilanden nu ook onder de Nederlandse onderwijswetgeving en daardoor krijgt het Nederlands weer een prominentere plaats. En daar voelen veel mensen niks voor, waardoor –ook gevoed door de aanstaande Eilandsraadsverkiezingen op 2 maart – anti-Nederlandse sentimenten weer aangewakkerd worden. Bovendien is op de Bovenwinden Engels de meest gesproken taal, niet het Papiamentu of het Nederlands. Daarom zijn er nu taalcommissies in het leven geroepen die voor de BES-eilanden het taalbeleid in/en het onderwijs moeten gaan opzetten. Er zou hier voor enkele oud-collega’s van Fontys een mooie uitdaging liggen …
Onlangs met mijn mentorklas H4B uit eten geweest bij een populair BBQ restaurant. Altijd leuk om je leerlingen buiten school te leren kennen, en zij jou. Is bij H4 wel effe anders dan vorig jaar bij de brugklassertjes! De eersteklassers willen vooral beach en zwemmen/spelen, H4 wil vooral optutten en uit eten.
Vorig weekend hadden we kort bezoek uit NL: hardloopmaatje Mari-An en haar man waren een kleine week op het eiland, dus hadden we een all-Bonairean beach BBQ georganiseerd. Als je dan niet duikt, moet je dát toch op z’n minst hebben meegemaakt. Het was natuurlijk zeer gezellig en zeer smakelijk.
In NL zal het wel bekend zijn, tenzij je het echt helemaal niet interesseert, maar zeilmeisje Laura Dekker is in Bonaire aangekomen met haar prachtige boot Guppy. Ze ligt afgemeerd in de jachthaven van Plaza Resort, dus zijn we even gaan kijken. Ze houdt zich angstvallig schuil voor de pers en andere nieuwsgierigen, dus we hebben alleen een foto van haar boot, zonder Laura.
Bon Kousa is een lokale non-profit organisatie die cultuur-, onderwijs- en milieuprojecten ondersteunt. Een van de jaarlijks terugkerende projecten is de Jong Bonaire-kalender die al aan sommige Nederlandse muren prijkt. Proverbio is een nieuw project: het moderniseren en aanvullen van een oude uitgave van een Antilliaans spreekwoordenboek. Het boekje was tweetalig (Pap/Ned), nu wil men er een drietalige uitgave van maken (+Eng) en daar gaan mijn collega en ik aan meewerken. Erg leuk en leerzaam!
Zo, en nu maar afwachten wat Valentijnsdag voor ons brengt …
Ayó!
Onze vakantie in Nederland was zeer geslaagd. We zijn gezellig een paar weken bij (o)pa en (o)ma geweest, heerlijk uitgerust, lekker gegeten, veel genikst, echte winterse avonden bij de open haard. Hoogtepunten daarnaast waren: Anne’s week meedraaien in haar oude klas op haar Weertse school, want die hadden nog geen vakantie; bezoekje aan de kerstborrel bij Fontys Sittard waar ik veel oud-collega’s heb gezien; en natuurlijk ons feest, waar bijna al onze vrienden weer van heinde en verre naar toe waren gekomen. Allemaal: nogmaals bedankt voor alles!!!
De vakantie moest noodgedwongen wel nog een kleine week verlengd worden omdat ik na oud-en-nieuw, de nacht voor ons vertrek vreselijk ziek ben geworden (en met mij nog een stuk of 5-6 mensen die we met oud-en-nieuw hadden gezien), zo ziek dat ik niet kon reizen, ik zal je de details besparen. Voordeel was wel dat we Anne’s echte verjaardag dus toch nog in Nederland, voor de tweede keer, konden vieren!
Nu Anne 12 jaar is krijgt ze een eigen sedula, de Antilliaanse identiteitskaart. 14 Januari was het zover: even een middag voor uittrekken, want zoals ik al schreef some things never change, het wachten bij Bevolking is er niet korter op geworden. Na twee uur wachten in een veel te koude airco-wachtruimte (ik moet er altijd aan denken lange mouwen en géén slippers te dragen als ik hier naar toe ga) waren we aan de beurt voor het aanvragen van Anne’s sedula en verlenging van mijn paspoort. Eenmaal aan het loket ging het wel vlot, want inmiddels staan onze gegevens goed in de systemen. De sedula werd ter plekke gemaakt, op mijn paspoort wacht ik nog ...
Inmiddels hebben Anne en ik nieuwe hobby’s opgepakt. Naast het fanatieke voetballen dat Anne hier doet (in nieuwe outfit, maar met jammer genoeg maar een enkel ander meisje) is ze nu ook begonnen met de beginners-duikcursus. Na vertrek naar NL van vriendinnetje Anne 1 vorig jaar, is er inmiddels een nieuwe familie hier komen wonen met óók een Anne, volg je het nog?, en nu heeft mijn Anne dus wéér een nieuw vriendinnetje dat ook Anne heet. Haar vader is naast ICT-collega op de SGB ook duikinstructeur en geeft de twee Annes nu op zaterdagmorgen praktijkles duiken en op maandagavond theorieles. De eerste praktijklessen hebben ze in het zwembad bij de familie de K. gedaan, binnenkort gaan we in het open water met de meisjes.
Op diezelfde maandagavond ga ik dan naar mijn nieuwe oude hobby: salsales, eindelijk! Er zijn twee gezellig volle beginnersgroepen, maar helaas maar drie gevorderden-cursisten, dat is dan wel weer jammer. Maar hopelijk kom ik zodoende toch genoeg salseros tegen om eens af en toe naar een dansfeest te kunnen gaan.
Op dit moment zijn mijn oom en tante die hier op Bonaire een villa hebben ook voor een paar maanden op het eiland. Dat is altijd erg leuk, want dan spreken we regelmatig iets af. En we treffen elkaar meestal op vrijdag bij het happy hour van Divi, waar we toevallig allemaal het liefst het weekend inluiden, omdat je daar de meest uiteenlopende mensen tegenkomt: local, toerist, jong en oud, zwart en wit, arm en rijk. Het is altijd leuk om met hun te borrelen want ze kennen weer hele andere, interessante mensen dan ik.
Na een pauze van bijna drie maanden, vanwege “het slechte weer”, is sinds een maandje eindelijk de zondagmorgenduik weer in ere hersteld (behalve vandaag, want ik ben verkouden). Na het vertrek van de Vissertjes was ik ook meteen mijn meest trouwe buddy’s kwijt. Maar nu lijkt het erop dat ik een nieuwe heb gevonden: Pieter, een nieuwe collega Nederlands. De andere duikers uit de “zondaggroep” duiken ook nog wel, maar zeer onregelmatig en dat vind ik erg jammer. Daar komt ook nog bij dat we gisteren niet zo’n leuk nieuws kregen van onze oudste vrienden en mede-duikers hier, de familie Homan (Geerke, Nico, Esmee, Wouter, waar we mee naar Amerika zijn geweest afgelopen zomer): zij hebben besloten ook vroegtijdig Bonaire te verlaten en terug naar NL te gaan vanwege de scholing van de kinderen. Hoe erg ik het ook vind (SNIK), ik geef ze geen ongelijk, de gemiddelde basisschoolleerling komt hier met een leerachterstand van 1-2 jaar van de basisschool af. En ook: dit is Bonaire, het is een komen en gaan van mensen. Langdurige vriendschappen zijn hier moeilijk te maken, we gaan zelf tenslotte ook ooit weer terug. Geen wonder dat degenen die hier permanent wonen niet snel vriendschappen aan zullen gaan met makamba’s: die gaan toch weer weg.
Inmiddels wachten wij op de uitslag van de Citotoets. De school waar Anne nu zit is de enige school waar groep-achters de eindtoets Cito kunnen maken, op verzoek van de ouders. Dat heeft ze dus tegelijk met de kinderen in Nederland gedaan. Ik ben erg benieuwd naar de uitslag na bijna twee jaar basisonderwijs op Bonaire.
Andere scholen redden het simpelweg niet om de Citotoets af te nemen, wat grotendeels te wijten is aan de keuze van 8 jaar geleden om het funderend onderwijs in te voeren waarbij het Papiamentu als instructie het Nederlands ging vervangen, terwijl er nauwelijks lesmateriaal in het Papiamentu bestaat. Het Nederlands taalgebied is al klein, het Papiamentu taalgebied is op wereldschaal bijna te verwaarlozen. Maar het is wel de moedertaal van ongeveer 340.000 mensen op de Benedenwindse eilanden (dat is zo’n driekwart van de bevolking van Aruba, Bonaire en Curaçao). Er is dus een al jaren durende discussie gaande over de taalsituatie op het eiland, die doorgaans wordt gevoed door emotie en niet door verstand. Vanwege de nieuwe staatkundige structuur vallen de BES-eilanden nu ook onder de Nederlandse onderwijswetgeving en daardoor krijgt het Nederlands weer een prominentere plaats. En daar voelen veel mensen niks voor, waardoor –ook gevoed door de aanstaande Eilandsraadsverkiezingen op 2 maart – anti-Nederlandse sentimenten weer aangewakkerd worden. Bovendien is op de Bovenwinden Engels de meest gesproken taal, niet het Papiamentu of het Nederlands. Daarom zijn er nu taalcommissies in het leven geroepen die voor de BES-eilanden het taalbeleid in/en het onderwijs moeten gaan opzetten. Er zou hier voor enkele oud-collega’s van Fontys een mooie uitdaging liggen …
Onlangs met mijn mentorklas H4B uit eten geweest bij een populair BBQ restaurant. Altijd leuk om je leerlingen buiten school te leren kennen, en zij jou. Is bij H4 wel effe anders dan vorig jaar bij de brugklassertjes! De eersteklassers willen vooral beach en zwemmen/spelen, H4 wil vooral optutten en uit eten.
Vorig weekend hadden we kort bezoek uit NL: hardloopmaatje Mari-An en haar man waren een kleine week op het eiland, dus hadden we een all-Bonairean beach BBQ georganiseerd. Als je dan niet duikt, moet je dát toch op z’n minst hebben meegemaakt. Het was natuurlijk zeer gezellig en zeer smakelijk.
In NL zal het wel bekend zijn, tenzij je het echt helemaal niet interesseert, maar zeilmeisje Laura Dekker is in Bonaire aangekomen met haar prachtige boot Guppy. Ze ligt afgemeerd in de jachthaven van Plaza Resort, dus zijn we even gaan kijken. Ze houdt zich angstvallig schuil voor de pers en andere nieuwsgierigen, dus we hebben alleen een foto van haar boot, zonder Laura.
Bon Kousa is een lokale non-profit organisatie die cultuur-, onderwijs- en milieuprojecten ondersteunt. Een van de jaarlijks terugkerende projecten is de Jong Bonaire-kalender die al aan sommige Nederlandse muren prijkt. Proverbio is een nieuw project: het moderniseren en aanvullen van een oude uitgave van een Antilliaans spreekwoordenboek. Het boekje was tweetalig (Pap/Ned), nu wil men er een drietalige uitgave van maken (+Eng) en daar gaan mijn collega en ik aan meewerken. Erg leuk en leerzaam!
Zo, en nu maar afwachten wat Valentijnsdag voor ons brengt …
Ayó!
Abonneren op:
Posts (Atom)
